Lijntje leggen

Allereerst mag ik iedereen eindelijk vertellen dat ik zaterdag trotse tante ben geworden van een prachtig nichtje; Vienne Suzanne. Ze is echt beautifull en dat ze naar mij en Chris z'n broer vernoemd zou worden, had ik echt niet verwacht. Afgelopen zondag heb ik haar voor de eerste keer in mijn armen gehad. En ik ben zo trots en blij dat alles goed gaat.


Helaas is de rest van afgelopen week (buiten deze bijzondere gebeurtenis) een rare week geweest.
In mijn vorige blog was al te lezen dat er zeer waarschijnlijk een centrale lijn geplaatst moest worden.
En inderdaad, dit was ook het geval.
Ik zou namelijk tot en met gisteren die bepaalde antibiotica moeten krijgen, die er voor zou zorgen dat de feestende beestjes werden opgeruimd. Het infuus werd ondertussen niet meer zoals gewoonlijk door de verpleging geprikt, er werd gelijk anesthesie op mij afgestuurd. Maar zelfs zij hadden soms 8 pogingen nodig, op handen, voeten én armen. De raarste 'standjes' kwamen voorbij... Elke keer weer.
En na elke 'shot' van deze antibiotica hield het infuus er weer mee op, waardoor het hele circus weer opnieuw begon.
Dinsdag werd daarom besloten om een centrale lijn in de nek te plaatsen. Ondanks dat ik nog maar 2 dagen de antibiotica nodig had, die infusen waren geen optie meer.

Dinsdag was het zover. Net als bij de verwijdering van de Pac (vorige blog), mocht ik ook hierbij geen narcose of roesje. Alleen maar plaatselijke verdoving. Ik zag er enorm tegenop, maar ik wist dat ik even geen andere keuze had.
Ik werd de OK ingereden en daar stond hij. Mij op te wachten... (hoe romantisch)
Helaas is het een academisch ziekenhuis, waar mensen worden opgeleid, dus hij bleek   een 'leerling'chirurg. Maar wel één met goddelijke groene ogen..
Achhh kijk, dat verzacht de boel. Daar kan ik wel de hele ingreep naar kijken.
Maar als snel werd mijn uitzicht van de goddelijke groene ogen verruild voor een saaie groene steriele doek.
Ik kon dan wel niets meer zien, maar wel horen. En ik zal de details wederom besparen, maar het was niet prettig. Zij' dachten waarschijnlijk ook dat ik sliep, waardoor zij best 'rare taal' spraken tegen elkaar. En de 'echte' chirurg was ook niet erg aardig tegen Mc GreenEye.

De nek werd verdoofd en de procedure kon beginnen. De eerste keer priktte Mc GreenEye mis.
Daar gingen zijn credits, was mijn gedachte onder het groene doek. De 2e poging was raak. Gelukkig voelde er niet veel van, totdat hij de lijn (zo'n 16cm) ging opvoeren richting het hart. Geen prettig gevoel.
En toen gebeurde het....
Ik had ineens zo'n pijn in de linker zijkant van mijn long, dat ik niet meer normaal kon ademen. Zo stoer als ik was (want Mc GreenEye stond daar natuurlijk nog) bleef ik maar zeggen dat het wel over ging. Er werd een foto gemaakt om te kijken of de lijn goed zat en of hij niet de long geraakt had.
Ondertussen ging ik door de grond van de pijn, maar ik herkende de pijn niet. Ik kreeg morfine en de pijn zakte.
De foto was goed, geen klaplong en de lijn zat mooi op zijn plek.
Mooi, we waren klaar. We konden weer terug naar de afdeling.

Terug op de afdeling was de morfine uitgewerkt en kwam de pijn weer terug.
Nogmaals een foto, wederom niets op te zien. Dus morfine continueren en aankijken.
De dag daarna ging het met de pijn beter. Er werd weer een foto gemaakt. Voor de zekerheid.
En wat blijkt.... Een randpneu. Ofwel een kleine klaplong.
Fijn. Konden we nét gebruiken. Zeer waarschijnlijk heeft Mc GreenEye alsnog mijn long geraakt tijdens het aanprikken van het vat. Je begrijpt, hij staat in de min met zijn credits...

Het is een kleine klaplong die ondertussen weer bijna mooi aanligt, maar hierdoor is een volgende lijn plaatsen te risicovol. De lijn blijft daarom nog tot na het weekend zitten. Dan wordt er besloten hoe verder. Want de lijn is ook weer een infectiegevaar als deze blijft zitten.

Verder heb ik vandaag mijn 'echte' arts gesproken en zij vertelde dat ik erg hoog op de lijst sta.
Sowieso 2e van Rotterdam, maar de andere persoon is niet 'mijn maat', zoals ze dat zo leuk noemen.
Dat ik 2e sta, wil niet zeggen dat ik snel aan de beurt ben, want het blijft een kwestie van aanbod en match.
Match ik niet, dan is dat heel jammer en kan het aanbod alsnog naar #10 op de lijst gaan, die dan wél match. Al met al is het dus eigenlijk onzinnig om te weten op welke plek ik sta.
Ik heb haar nog gevraagd of er al wel aanbod voor mij geweest is, haar antwoord was 'Ja, als reserve'.
Dit was wel een schrikken. Maar er was iemand die een betere match had dan ik. Dat moet ik diegene dan ook gunnen...


Ook heb ik vanaf vandaag officieel mijn record van 15 weken verbroken. En ik had nog zo gezegd dat ik dat niet nog eens ging doen...Helaas. En wie weet tot welke week we moeten tellen?