Een paniekerig 'sprookje'

Zo weer even tijd voor een update'tje..

Ik heb voor het eerst een traumaatje opgelopen hier... Ja, een kleintje hoor, maar toch.

Omdat ik bepaalde medicijnen over een infuus krijg, zitten daar bijwerkingen aan. Eén van die bijwerkingen is gehoorschade.
Dus er worden af en toe (vreselijke) gehoorstesten gedaan, waarvan ik altijd eis dat ze de allllerkortste versie afnemen, omdat dit zo'n irritant onderzoek is. Gek eigenlijk, want het doet geen pijn of iets, maar het is gewoon stom.
Daarbij vind ik het onderzoek gewoon nutteloos, want ook al krijg ik gehoorschade, we kunnen de antibiotica niet wegstoppen en een andere van de plank pakken. Want dat werkt allemaal niet meer.
En ik heb toch liever mijn longen, dan mijn gehoor...
En bovendien komt er in mijn familie veel doofheid voor, dus de vraag is altijd; komt het door het medicijn, of is het gewoon familiair bepaald?
Afijn, bij de 2 laatste gehoortesten bleek dat ik aan de linkerzijde de hoge tonen minder hoor.

En omdat dit een academisch ziekenhuis is, komt het dus voor dat als er ook maar 1 dokter íets verdenkt, of ergens in een theorieboek heeft gelezen dat gehoorschade wel eens zou kunnen duiden op iets ergs (want het blijft af en toe wel Grey's Anatomy hier, g*ilen op een spannende diagnose), dan wordt dat gelijk tot op de bodem uitgezocht.
Fijn.
Er werd gedacht aan een brughoek-MRI (een watttte? klik).
Prima, ik dacht dat dat hetzelfde als een CT-scan was, een buis die open is aan de achterkant, geen herrie maakt én een brede diameter had. Een onderzoek van 3 minuten.
Helaas, ik zat er he-le-maal naast.

Om half 9 in de avond werd ik naar de MRI gebracht. Ik werd op de tafel gelegd (door een hele leuke prins, maar dat even terzijde) en er werd verteld wat er ging gebeuren. Ik moest helemaal plat gaan liggen (wat never nooit meer lukt) en ik kreeg een soort beschermkap over mijn hoofd.
Na de voorbereidingen werd ik de tunnel ingeschoven en toen begon het...
Ik raakte t.o.t.a.a.l. in paniek. Die buis was zo onwijs smal, dat er tussen mijn gezicht en de buis zo'n 5 cm zat. En er zat geen uiteinde, die je kon zien.
Ik gilde dat ik het niet kon en er uit wilde, dus ik werd terug geschoven. De 'prins' vertelde dat hij het begreep, maar dat wanneer ik mijn ogen dicht deed, ik het minder eng zou vinden.
Ik raapte moed bij elkaar (want ik kon natuurlijk niet de bange prinses uit gaan hangen nu) en ik werd weer in de buis geschoven. Nu bleek dat het onderzoek 20(!) minuten zou duren en door de intercom hoorde ik hem zeggen dat de eerste foto 20 seconden zou duren. De herrie begon, maar dat kon ik nog wel handelen. Ik maakte mij meer zorgen over mijn lucht, die ondertussen verdween door het platliggen. En de bijbehorende hoestprikkels. Ik hoorde het reutelen van binnen, bedacht dat ik niet kon gaan zitten, omdat ik dan mijn hoofd zou stoten en raakte wederom in paniek. Dit keer dus vanwege het benauwde gevoel in die buis en dat in combinatie met al geen lucht hebben... Jackpot.....
Gelukkig zag de prins ook wel in dat dit geen optie was en belde de longarts (die op dat moment nét gevogen was). Voor nu konden we niet verder met het onderzoek, dat was duidelijk.
De prins deed nog even mijn muiltjes aan, want dat kon ik niet meer en leidde mij weer naar de rolstoel.
En ik, ik heb mij het eerste uur vooral een mietje gevoeld. Begreep maar niet waarom ik zou bang was. Ik hoefde alleen maar te liggen en niemand zou mij pijn gaan doen.
En dat gevoel werd niet beter nadat de prins vertelde dat hij dit wel eens doet voor studiedoeleinden en dan ligt hij 2,5(!) uur in die buis.
Ineens zat ik in een ander sprookje, Alice in wonderland, waarbij ik mijzelf heeeeel klein voelde worden...

Later vertelde mijn longarts dat zij dit al geen optie vond vanwege de benauwdheid. Iets rustgevends mag ik niet vanwege de longen. En met de beademingskap pas ik niet meer in de tunnel. Het enige positieve is dat zij hoopt dat de artsen zich nu 3x bedenken voordat zij een longpatient zo'n onderzoek aan doen.
Nu weten we alleen nog niet wat de gehoorschade heeft veroorzaakt, maar ik vermoed gewoon de antibiotica en anders de familiaire factor.

Maar er is ook leuk nieuws, want ik ben sinds afgelopen vrijdag weer draadloos.. Nu is alleen de vraag nog even voor hoelang?
De picclijn laten ze nog wel even zitten, voor het geval dat. Maar dit kan helaas weer niet te lang, vanwege infectiegevaar. En die ellende hebben we al met de Pac gezien, dus dat willen wij nu graag voorkomen.
En eenmaal draadloos, heb ik ook nog even gebruikt gemaakt van de mogelijkheid om een paar uur naar huis te gaan. Want voor je het weet, leggen ze je weer aan het lijntje.
Heerlijk genoten. Vienne was er weer de hele dag, dus dat is natuurlijk al genieten. En met z'n alle heerlijk gegeten. En gewoon niets doen, waar ik tegenwoordig heel goed in ben.

Stom dat die kleine dingen, nu voor zoveel geluk zorgen...