Week 4 (en blog 100)

Ondanks dat mijn ouders de blog super hebben bijgehouden (thnx mam en pap), ga ik het vandaag zelf even proberen. We hebben tevens een mijlpaaltje, want dit is blog 100!!!

Allereerst wil ik jullie onwijs bedanken voor de lieve, warme, steunende, opbeurende en geweldige reacties, niet alleen diegene die voor mij geschreven zijn, maar ook zeker de berichten voor ons gezin en allen die met dit proces 'moeten' dealen. Bedankt!

De stand van zaken zijn goed. Geen bericht is nog steeds goed bericht.
Oke, ik heb wat last van kleine kiezels op de weg, zoals;
- Veel last van misselijkheid omdat mijn maag nog niet lekker door wil lopen, mogelijk door de hoeveelheid medicatie en de narcose.
- Gordelroos en een schimmeltje op de draininsteek, waarvoor er weer antibiotica gestart moest worden. Overigens ben ik wel alle drains kwijt, dus dat is al supergoed.
- En lekker labiel, door het slechte slapen (in een slechte houding op een stom bed) en daarbij ben ik vooral alles ZAT hierzo. Alles vind ik eng, claustrofobisch, nieuw, spannend en stom. Psychisch is dit erg zwaar, maar we moeten hier door heen en dat komt vast goed.

Maar de longen zelf doen het supergoed. Vele vragen zich af, of ik nu ineens 10L lucht heb, nee dat nog lang niet. Mijn borstkas heeft 26 jaar heel stug op en neer geademd, deze houding zal helemaal moeten veranderen zodat de nieuwe longen kunnen ontplooien, maar het is logisch dat dat niet in 1 dag gedaan is. Dat moet groeien.
Er zijn ook dingen waar ik enorm aan moet wennen. Ik kan ineens platliggen bijvoorbeeld, das heel raar. En ook kan ik lopen en (nog meer) praten tegelijkertijd waarbij ik dan alleen mn spieren voel en niet moet bedenken wanneer ik mn snavel moet houden, want dat lukt gewoon haha.

Ook heb ik hier SUPER 'personeel' haha. Mijn ouders hebben hun roeping misgelopen, want zij hadden gewoon de verpleging in moeten gaan.
Mam is van de week 2 nachten blijven slapen, omdat ik er doorheen zat en een slaappil moest krijgen, waar ik doodsbang voor ben. Stom want heel NL gebruikt het en/of is verslaafd, maar dit is typisch die labielheid, dat ik voor zoiets kleins bang ben.
Pap is vooral mijn persoonlijke trainer haha, die bonjourd mij steeds de gang op, om te gaan lopen. Hoe vaak ik ook geen zin heb, toch gaan we. Ik achter de rollator, hij erachter aan met de infuuspaal en alle slangen die in de gaten gehouden moeten worden. Of hij loopt met de stoel achter mij aan, voor wanneer ik wil gaan zitten, haha want na 10 mnd bedhangen is de conditie echt met de noorderzon vertrokken helaas.

Tot zover even een kleine update van deze kant.
Ik wil ook nog even iedereen bedanken voor de vele wappjes enzo. Ik lees echt alles, maar antwoorden is vaak nog lastig. Bovendien eindigt 1 reactie dan alsnog in een heel gesprek, omdat ik het vervelend vind om jullie te negeren, maar weet dat dit absoluut niet persoonlijk is. En zodra het lukt beantwoord ik een ritsje, maar dit kan soms dagen duren. Hopelijk begrijpen jullie dat.


Ps; Gisteren rond 23.00 uur moest de afdeling geëvacueerd worden ivm waterlekkage (daaaag nachtrust). Van bewaking tot crisisteam om alles in goede banen te leiden. Nu even op een andere afdeling, maar hopelijk morgen weer terug. Ach, zo maak je nog eens wat mee...
Liefs, Suzanne (die over deze blog bijna een uur heeft gedaan haha)