Nieuwe longen...?

Nieuw longen: 1 feb 2010
Wat vooraf ging:
Sinds eind november zit mijn leven in een hele nare achtbaan. In 12 weken ben ik zo onderuit gegaan, dat ik met spoed gescreend werd en op de lijst voor nieuwe longen moest. Hoog-Urgent... En een longaanbod gehad.
Allemaal leuk en aardig, maar ik voel me goed. Heb het niet extreem benauwd, ben niet afgevallen, sterker nog ben echt dik voor mijn doen.. En de pijn? Tsja alles went!
Als het aan mij lag, ging ik werken en sporten, maar helaas, dat mag niet...
Sommige mensen vragen zich af, wat er in mijn hoofd omgaat..
Waarom ik zolang moet nadenken, om een longtransplantatie...
Ik zal het je uitleggen..:

Stel, ik kom op de lijst. Dan is deze lijst waarschijnlijk gelijk weer hoog-urgent. (Dat betekent dat ik nog sneller aan de beurt ben).
De vorige x kwam er na 2 weken al een longaanbod, dat was onwijs snel, als je bedenkt dat andere wachtenden soms wel 4 jaar moeten wachten!!
Nu hoor ik je denken: Goh wat een geluk?
Ja, als je er aan toe bent, maar ik voel me nog te goed voor deze oplossing! Als het aan mij ligt, ga ik werken en sporten. Het is dat de dokters het afraden, maar als het aan mij lag....
Afijn, dan sta ik dus op die lijst.... Dan komt de zenuwslopende tijd: het wachten op het telefoontje dat op elk moment kan plaatsvinden, ook tijdens mijn heerlijke nachtrust ... (Gevolg: bij elk onschuldig telefoontje schiet ik tegen het plafond... Zou het nu zijn??)
Dan, wanneer het zover is, komt de ambulance mij ophalen, ongeacht waar ik ben... Nja als ik nu gewoon elke dag naar Groningen ga, dan duurt 't nog ff voor ik in het ziekenhuis aankom. Maar daar schiet ik natuurlijk niets mee op...
Dan aangekomen in het ziekenhuis, worden er onderzoeken en testen gedaan. Zodra ik al een verkoudheid heb, gaat 't niet door.
De transplantatie-artsen gaan ondertussen naar de donor toe (per ambu of helikopter) en bekijken de donorlongen.
In die tussentijd, kan ik mijn dierbaren inlichten, over het feit dat het zover is. Dus dat betekent: afscheid nemen... HOE DOE JE ZOIETS?
Als de arts vanuit het ziekenhuis van de donor belt, dat de longen goed zijn, word ik naar de OK gebracht. Dan nemen ze mijn longen uit. (Ik zal je besparen hoe dat gaat!!)
(God, en nu maar hopen dat ze er dan niet achter komen, dat de longen van de donor niet passen ofzo...)
STEL: Alles gaat goed, zou je denken dat ik alles gehad heb?
Nou mooi niet... Ik ben zo waus van alle medicatie en pijnbestrijding dat ik niemand herken..
Zit onder de drains, infusen en snoertjes.
Alles doet zeer, en gelijk 3 liter lucht, zit er ook niet in.
We krijgen nog de kans op afstoting, dat kan nu, maar ook over een paar jaar. En de medicatie tegen afstoting is niet echt bevorderlijk voor je nieren en lever!
En dan.... dan komt er in mijn 'nieuwe leven' heel veel paniek en angst voor.
Bij elk griepje/kuchje/pijntje moet ik naar het ziekenhuis.
Dan denk je dat ik er vanaf ben? Nee, over een paar jaar gaat dit proces weer van voor af aan! Longen gaan gemiddeld 8 jaar mee...

En dit allemaal omdat ik niet meer zoveel kan lopen, of traplopen?
Hoeveel mensen nemen wel niet de lift, als er ook een trap is?
Hoeveel mensen nemen de auto niet voor een klein l*llig stukje??
En dan heb IK nieuwe longen nodig??????


Ik weet het, het is niet eerlijk tegenover mijzelf, want er speelt nog veel en veeeeel meer mee!
Maar je wordt er gek van, als je 2 keuzes hebt, wat eigenlijk helemaal geen keuzes zijn.. Of, linksaf en dan maar afwachten (met alle gevolgen van dien), of rechtsaf gaan en dan maar kijken in hoeverre ik gelijk heb m.b.t. bovenstaande...
Ik hoop nu dat het voor sommigen duidelijk is, dat dit niet een beslissing is die ik even tussendoor maak.. Het gaat immers om leven of dood.........