Soms gaat niet alles over rozen...

Het hebben van een invalidenkaart is soms erg handig, maar vaak brengt het gewoon hele discussies met zich mee. Ik heb die kaart nu eenmaal en die heb ik niet omdat ik dat nu zo leuk vind. Al moet ik bekennen dat ik 'm wel verdomd handig vind. Zo hoef ik in R'dam en andere steden niet te betalen en mag ik gewoon overal op de weg stil staan en dus ook IN de weg op de weg...
Maar zo'n kaart brengt vooral vage, rare, boze, vragende, heb-je-weer-zo'n-asociaal-type blikken en ook gewoon ook tegen mij vertellen dat ik niet op die plek mag gaan staan, zonder uberhaüpt te kijken of ik wel of geen kaart heb.

Gelukkig zie je aan de buitenkant niet dat ik 'invalide' ben en bij veel mensen ben je alleen invalide op het moment dat je een zichtbare 'afwijking' vertoont...
Maar zoals ik al zei, er komen een hoop discussie's op gang nadat ik mijn auto heb geparkeerd op zo'n plek. Hier een aantal...
1) Ik parkeer de auto netjes en er komt (logisch) gelijk een agent aangerend om te kijken of ik een kaart heb.
Agent: Zo mevrouwTJE, Uhh u weet dat u hier niet mag staan, dus u krijgt van mij een prent.
Ik: (Ik wilde zeggen agentJE, maar ik bleef netjes) Uh sorry agent, maar ik heb een kaart, dus ik mag hier gewoon gaan staan.
Agent: Dat dacht ik niet. Het is zeker de kaart van je oma. Dat zien wij vaker en we kennen die geintjes...
Ik: (Er staat een pasfoto op de kaart en vol ongeloof antwoord ik) Nou ja dan heb ik wel een verdomd knappe en zeer jonge oma als ik die foto moet geloven, denkt u ook niet...
Agent: Niet zo bijdehand he mevrouwTJE... Mag ik even uw legitimatie...
--Sjees dacht ik wat een ***, maar we zijn netjes en ik overhandig 't rijbewijs--
Agent: Nou uhm de foto komt overeen, dus voor deze ene keer laat ik het hierbij...
Ik: ...

2) Ik parkeer netjes de auto bij de apotheek. Toevallig was de enige plek die nog beschikbaar was, de invalidenplek, dus ik zet de auto daar ook neer. Met kaart.
Ik stap uit en zie dat er naast mij 2 oudere mensen op het bankje zitten en kijken mij aan alsof ik de grootste crimineel ben en zojuist een moord heb gepleegd. Één van de 2 spreekt mij er op aan dat ik daar niet mag staan. Ik vertel hen vluchtig dat ik een kaart heb en daar gewoon mag staan. Mooi opgelost dacht ik. Tot dat meneer naar mij toe kwam en voor mij ging staan. Zo meisje.. en waarom hèb jij die kaart dan, je ziet er nog zo jong uit.... En het laatste wat ik doe, is mijn situatie aan een wild vreemde vertellen. Dus ik vertel die man heel geboeid, dat ik 2 houten onderbenen heb, maar dat ik die helaas nu niet kan laten zien. Maar dat hij maar moest aannemen dat het erg makkelijk was, houten benen, want ik hoefde ze nooit te scheren. Ik passeer die man, en voel in mijn rug zijn enorme blik van ongeloof. Ik hoor 'm denken; Zou ze echt....

Met blazen is het ook altijd zo'n ramp.
Ik kan gewoonweg niet een aantal seconden lang uitblazen door zo'n apparaatje...
In het ergste geval heb je dan weer zo'n bijdehand agentje die de situatie niet gelooft en wat uitmondt op dit soort gesprekken:

Agent: Zo mevrouw, alcoholcontrole. Heeft u gedronken?
--Aan zijn houding zag ik al dat bijdehante opmerkingen als 'natuurlijk, anders droog ik uit' niet handig waren.
Ik: Nee meneer, ik ben aan het autorijden..
Agent: Ja en? Tegenwoordig doet men alles tegelijkertijd. Wilt u even blazen.
Ik: Nee meneer, ik kan niet blazen.
Agent: Oh mevrouw weigert?
Ik: Nee ik weiger niet, ik kàn gewoon niet blazen
-- En ondanks dat ik het weiger om onbekende mijn situatie uit te gaan leggen, moest ik nu wel voor ik op het bureau belandde. Dus ik vertel de situatie.
Agent: Haha jaaa leuk bedacht, nieuwe longen. Die smoes horen wij steeds vaker.
-- Stond ik dan, met mijn mond vol tanden. Ik kan het moeilijk bewijzen, en bovendien weten zij amper wat CF is.
Ik: (Vol ongeloof en verbazing over wat hij net zei, probeerde ik niet boos te worden) En nu?
Agent: U mag mee naar het bureau, wegens het weigeren van een politiebevel.
--Ik probeer de situatie nog een keer uit te leggen, maar dan aan een andere agent, die wat ouder was en (waarvan ik dacht dat hij wat meer verstand had dan dit broekkie)...
Agent: Ik snap het mevrouw, maar u zult toch mee naar het bureau moeten voor bloedonderzoek
Ik: Agent, ik snap de procedure, maar prikken gaat ook niet want ik heb een PAC.
--Okee, daar volgde weer een hele medische uitleg, waar meneer de agent geen bal van begreep. Ik twijfelde eventjes of ik mijn shirt niet gewoon uit moest trekken, misschien was het dan wel duidelijk. Ondertussen passeerde honderden (nouja, zoiets) auto's die mij allen aankeken als ik een grote alcoholist was.
Ik: Maar agent, ik ga wel mee naar het bureau. Niet om te blazen en ook niet om bloed te laten prikken.
Agent: Waarom gaat u dan mee?
Ik: Omdat ik nog wel in een potje kan piesen!!
Agent: Nou ja, weet u wat? Als u even in mijn gezicht wilt blazen, dan ruik ik even.
Ik: U heeft geluk dat ik geen knoflook op heb. En ik blaas in zijn gezicht.
Agent; Ik ruik geen alcohol, u mag gaan.
Ik ...


Maaaaaar het kan ook anders. Net, moest ik blazen. Ik vraag aan de agent om de 'babyblazer' waar je alleen maar in hoeft te blazen, zoals je een kaarsje uitblaast. En het enige wat zij zei was: 'Geen probleem ik pak 'm even'. Zonder mokken, zonder gezeur, en zonder discussie. Het kan dus wel.....

Zoals ik al zei; niet alles gaat altijd over rozen...