Dom, dom, dom... Had ik dat nu maar nooooit gedaan!
Toen men naar mijn argumenten vroeg, waarom dat isolatiebeleid nodig was, somde ik er zo een aantal op. Waaronder het argument dat ik het niet nodig vond dat een ander kon 'genieten' van mijn flora en fauna. En ik dus ook niet de enge beestjes van een ander wilde hebben...
Maar ik heb mij zo ontzettend hard in mijn vingers gesneden, dat moet het werk van Karma zijn...
Door dat isolatiebeleid mag ik 3 weken lang niet van mijn kamer af, vanwege die 'enge beestjes'.
Hoe krom ook, als ik naar het toilet moet, mag ik wèl de gang over. Maar goed dat komt doordat ik dit keer geen toilet op de kamer heb. En (hoge) nood breekt wet, toch?
Van de week stond er een bezoekje aan de KNO-arts gepland, vanwege de sinusitis, die deze opname veroorzaakte. Ik wist hier niets vanaf, en ben hier dus niet op voorbereid (lees: gekleed enzo, je weet immers nooit welke goddelijke blue-eye-co je daar treft...)
Ik ben druk bezig (...) als er op de deur wordt geklopt. Iemand van het vervoer.
"Hallo Suus, ik kom je halen voor je kno-bezoek''
Ik antwoord dat het vast een misverstand is (zoals zo vaak), omdat ik niet van mijn kamer af mag.
Na wat heen en weer gebrabbel, wordt de verpleging erbij gehaald.
Zij vertelt mij dat ik wel die kant op kan, met een isolatiejas.
Ik begin te lachen. Heel hard te lachen. 'Haha, ja maar dàt gele schort trek ik mooi niet aan' roep ik.
Ze vindt dat ik mij niet zo moet aanstellen en reikt mij de jas aan.
'Hallo, je denkt toch niet dat ik daaaaar mee over de gangen ga lopen, weet je wel niet wat er allemaal rondloopt voor
Ik raak lichtelijk in paniek, want de verpleging houdt voet bij stuk.
Uiteindelijk trek ik heel boos (bijna kinderachtig) die jas aan en loop boos weg. Mét een gezicht op onweer. Onderweg denkt een zuster nog grappig ze zijn, en fluit mij na. Gevolg: onweer én storm.
Bij de lift tref ik mijn 'date'-arts . Ik probeer hem te negeren. Ik was boos en had totaal geen zin in een gesprek. Maar helaas, hij ziet mij en komt mee de lift in. Hij vraagt mij wat er aan de hand is en ik geef geen antwoord. "Nou' zegt hij, 'anders kom ik vanmiddag nog wel even bij je buurten'. En voor ik het wist was mijn antwoord er al uit. "Nou, je doet je best maar!' En loop de lift uit.
En vraag mijzelf af waarom ik die man in godsnaam zo afsnauw.
Maar ineens sta ik stil. Doodstil. F*ck. Het volgende probleem.
Ik moet een sluis door. Op zich niet het probleem. Ware het niet, dat àl die
Ik moet een plan bedenken, en snel.
Goddank laten mijn ingenieuze ideeën mij ook dit keer niet in de steek.
Het zal vast niet de bedoeling zijn, maar ik trek dat designer-item over mijn hoofd heen, zodat die in elk geval niet meer zichtbaar is.
Maar daarmee was ik er nog niet. Ik sloop zo dicht mogelijk langs de muur en probeer de raar-kijkende tegemoet komende mensen te negeren. Ik denk, dat wanneer er een psychiater langs zou lopen, ik per direct werd afgevoerd naar een andere afdeling, ivm 'muur-knuffelen'...
En zo loop ik (nog steeds vet boos) door de sluis heen, door de menigte van allemaal Blue-eyes-Cootjes en uiteindelijk beland ik bij de KNO-arts.
Hij vraagt mij of hij mij een hand mag geven, vanwege het isolatiebeleid.
Ik antwoord dat ik dat niet weet en dat dat niet raar is, aangezien het hele ziekenhuis zelf de protocollen ook niet weet.
Nadat ik letterlijk en figuurlijk mijn neus heb laten zien bij deze (niet goddelijke, non-blue-eyes) Co, heb ik mijzelf getrakteerd op een overheerlijke, welverdiende Starbucks, uiteraard zònder designerjas ;)
En de 'date'dokter heb ik die dag (uiteraard) niet meer gezien...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten