4 Jaar...

Wat vooraf ging;
In november 2009 begon de ellende, die mij 4 jaar later nog steeds bezig houdt.
Op dat moment in 2009 ging het 'ff'  niet zo lekker. Mijn longen leken er klaar mee te zijn. Gingen rare dingen doen en zorgde ervoor dat ik 15 weken lang in het welbekende hotel moest verblijven. Onderzoekje hier en onderzoekje daar, resulteerde er in dat ik met enige spoed op de transplantatielijst moest gaan komen.
Voordat dit gebeurde, was er nog absoluut geen sprake van transplantatie en dus moesten alle onderzoeken in 4 dagen afgerond worden. Ik kreeg 'groen' licht zoals men dat noemt en het wachten kon gaan beginnen.
Ik kon het niet geloven. Hoe konden die longen nou ineens zo raar doen, zonder dat ik daar iets over te zeggen had? De weken kabbelde voort en na die 15 weken besloot ik een time-out te nemen. Thuis.
Ik kon hier namelijk even helemaal niets mee, met hetgeen wat er gebeurde. En zo gebeurde thuis een onverklaarbaar wonder, ik knapte op en werd 'beter'...
Lees (vanaf) deze blog, voor het hele verhaal


Van de week werd ik er aan herinnerd dat ik bijna 4 jaar op de wachtlijst sta. 4 Jaar.
4 Jaar later, ben ik er nog steeds. Mèt mijn eigen setje longen.


Ik heb geprobeerd om hier mijn gevoelens en gedachtes neer te zetten, maar na 12x opnieuw beginnen en ondertussen een zwarte mouw van de mascara verder,  is het nog steeds niet gelukt.
En ik hoef hier ook niet te vertellen hoe ik over de situatie denk.
De mensen die mij kennen weten namelijk precies hoe ik hier over denk. Ik vind de gedachte van een transplantatie vreselijk en sta er op dit moment niet om te juichen.

Sommige vinden dit ondankbaar en snappen niet dat ik deze optie niet met 2 handen aanpak. Andere begrijpen mijn strubbelingen waar ik mee worstel heel goed en beseffen gelukkig dat iemand 'dit niet zomaar even doet'.
Sommige mensen moet ik uitleggen waarom ik er zo over denk, andere mensen hebben geen woorden nodig.
Sommige komen met de meest bizarre vergelijkingen en andere weten wanneer ze niets moeten zeggen.
Sommige mensen zien in mij alleen nog iemand die een transplantatie moet ondergaan, maar gelukkig zijn er ook nog mensen die mij gewoon als Suus zien...

Het is de meest ingrijpende en moeilijkste keuze die ik ooit moet maken.
Er zijn de afgelopen 4 jaar een aantal dingen gebeurd, waar de dokters niet van weten hoe het kan.
Hoe kon ik na 15 weken weer beter worden? Hoe kan ik 4 jaar later nog steeds werken en naar school gaan? Hoe kan ik dit alles nog doen met mijn eigen setje? En nog zòveel van dit soort vragen.
Als zij het al niet weten, hoe moet ik dan deze keuze maken op basis van... niets?

En ondanks dat ik sinds juli, na veel discussies (hier dus), mij uiteindelijk had 'overgegeven' aan de artsen, is het 'achter de bewuste keuze staan' nog een big issue. Hoe graag ik er ook achter wil staan, ik kan het gewoon niet. Althans niet 100%.
Ik weet dat men dingen anders ziet dan ikzelf en dus dolgraag willen dat dat ene telefoontje snel komt, wat mij betreft mag het telefoontje nog lang uitblijven. En mogen de longen naar iemand die er op dat moment wel echt op wacht en niets meer kan... Helaas werkt dat niet zo..


Maar hoe iedereen er ook over denkt, hoe iedereen er ook mee omgaat en welke vragen/vergelijkingen jullie ook hebben/geven, ik kan er niet boos om worden. Vaak zet het mij (nog meer) aan het denken.
Ik wil dan ook alle betrokkene (op welke manier dan ook) bedanken voor jullie steun, liefde en alle woorden.  Ik weet dat ik dit niet alleen hoef te doen.