De molen draait nog steeds door

Het is weer even geleden, maar de afgelopen maand stond dan ook in het teken van de poli-bezoekjes...

Allereerst moest ik terug naar Dr. Bullebak. Ik heb het idee dat hij mijn blog gelezen heeft, want hij was ineens veranderd in Dr.Poesliefenaardig.
De CT-scan die een week daarvoor werd gemaakt, werd uitvoerig besproken en dit keer mèt uitleg van alle betekenissen.
En er was een keer goed nieuws. Ik hoef (goddank) geen operatie om de holtes te openen, want ik mis mijn beide voorhoofdsholtes en een kaakholte... Dus er valt ook niets te openen :)
Dat schijnt een foutje te zijn geweest bij de ontwikkeling van mijn schedel. Fijn haha, heb ik ook een keer iets niet!
Maar als ik geen voorhoofdsholtes heb, hoe kan ik dan wel de klachten van een voorhoofdsholte-ontsteking hebben, was mijn volgende vraag aan deze inmiddels humorrijke dokter.
Dat kwam doordat er bij CF natuurlijk het slijm overal zit waar het niet hoort, dus ook gewoon in de andere 'buizen' van de schedel. Dus dat drukt dan weer op de rest en voila, de klachten zijn geboren.
Het advies van hem was om onder water te leven... Haha yeah right, dat gaan mijn longen ook erg op prijs stellen. En bovendien heb ik wel wat beters te doen.
Dus toen werd de behandeling maar bijgesteld naar neusspoelen, dag in, dag uit.
En daarbij is dit hoofdstuk mooi GESLOTEN.

Toen speelde nog het verhaal van de (inmiddels) Allergoloog. Zo kom ik er nooit, en zo 2x in het jaar. Zoals hier. Beide met verschillende uitingen van een allergie.
Dit keer was het probleem iets ingewikkelder. Waar we de vorige keer konden zeggen dat een duur onderzoek geen zin had en dus de Tamiflu gewoon niet meer gegeven zou worden in de toekomst, werd dat bij deze medicatie een stuk lastiger.
In deze blog was te lezen dat het om 3 soorten antibiotica ging. En deze kunnen we helaas niet zomaar aan de kant zetten. Bovendien kunnen we niet zomaar switchen van antibiotica, want voor bijna alles ben ik inmiddels resistent geworden. Dus er ligt niet meer zo veel op de plank.
Uiteindelijk toch maar besloten om een allergie-test te doen op de antibiotica die de meeste allergieën veroorzaakt; de penicilline.
Dus die molen draait nog even door...

Morgen nog even langs mijn 'favoriete' date dokter. De transarts.
En ik ben bang. Heel bang.
Er is namelijk een nieuwe methode van de wachtlijst gekomen, die met scores gaat werken.
Dus als jij een hoge score heb, dan kom je hoger op de lijst. Ondanks het hele plaatje, of je nog werkt of loopt of whatever. En dat systeem is uiteraard veel eerlijker dan dat het was. En daardoor ook veel beter. Maar voor mij niet. (Ik hoef het niet meer uit te leggen hoe ik er over denk, toch?)
Gezien de dokter altijd zijn zorgen uitspreekt over mijn lichaam, ben ik bang dat het voor mij niet gunstig zal uitpakken en dat ik dus hoger op de lijst kom, dan dat ik nu sta...