Genadeklap of werkelijkheid?

Afgelopen donderdag stond er weer een bezoekje aan mijn favoriete dokter gepland. De 'date'dokter.
Maar voordat ik daar naar binnen mocht, moest ik eerst nog even een looptest afleggen.
Niet, zoals bij een alcoholcontrole, om te kijken of ik nog recht kan lopen, maar om te kijken hoe vèr ik nog kon lopen.
Van te voren had ik nog even een Starbucks gehaald, want het was immers heel vroeg in de ochtend. Niet dat dat nu een excuus is, want het is elk moment van de dag tijd voor een Starbucks. Maar dit keer had ik het als een soort beloningssysteem ingezet.
Mijn moeder nam plaats op een stoel, met mijn SB in haar hand. En elke keer als ik voorbij mijn moeder liep, rook ik de overheerlijke geur van mijn koffie. Daardoor loopt deze motor wat sneller, zeg maar.
Ha, en dat hebben ze geweten. We liepen, en liepen en liepen. 6 Minuten lang.
Dat ging goed. Ware het niet dat mijn saturatie het echt geen leuk idee vond en dat liet de meter weten. De saturatie daalde na 1 minuut al onder de 80%. Uh oops!
Maar, we zijn een Rotterdamse, dus gewoon d.o.o.r.g.a.a.n! Niet lullen, maar lopen. Of in mijn geval, lullen én lopen. Maar dat lullen werd verboden, de fysio had het idee mij op te kunnen vegen van de grond.
Fout gedacht, want ik liep de 6 minuten (gewoon) uit, zonder gezeur.
Na die 6 minuten bleek ik 510(!) meter gelopen te hebben. Een snelle wiskundige kan berekenen dat het dus de normale 5km/h is dat in looptempo normaal is. Dus wat nu nieuw setje nodig...

Maar helaas, deze (inmiddels wanhopige) zie-je-wel gedachte werd al snel omgezet naar de waarheid.
Gewapend met mijn welverdiende Starbucks en deze waardes, mocht ik door naar de 'date'dokter.
Ik had mij voorgenomen om alleen die 510m te vertellen, niet de saturatie.
Helaas, de dokter had alle waardes al vernomen van de fysio :(


Voordat de eerste genadeklap kwam, hebben we eerst zitten babbelen over de algemene zaakjes. Hoe het ging de afgelopen tijd, maar ook over de bijkomende zaken zoals bij de 'dermadokter' en het gedoe bij Dr Bullebak. Het lijken vrij simpele problemen, maar daar dacht mijn 'date'dokter anders over. Want het zijn toch wel enigszins complicaties waar hij rekening mee moet houden voor, tijdens en na de trans.

Na wat koetjes-en-kalfjes-praat, kwamen we tot de conclusie dat ik conditioneel gezien er heel goed voorstond. Maar het volgende probleem kwam direct ter sprake.
En ja, ik hoor je denken (want dat dacht ik namelijk ook) waaaaaar eindigt toch die verd*mde lijst een keer met al deze ongein?
Nou, ik kan je verzekeren dat de lijst nog een staartje gaat krijgen. Een lang staartje.
Dus ik zat klaar voor het volgende 'probleempje'.
Dat 'probleempje' werd spontaan gecorrigeerd door de vergrotende trap van het woord.

'Nou, ja' antwoordde de dokter. "Er zijn nog meer complicaties waar ik rekening mee moet gaan houden".
Natuurlijk, kom maar op dacht ik. Die lijst is nog niet zo lang.
"We zien dat je gemeten hartslagen wel echt skyhigh zijn en dat is niet goed''.
"Oh, maar dok, dat kan ik verklaren. Dat is de overdosis luchtwegverwijders, dat is een bijwerking'.
Er volgt een zucht. "Pff, je kan wel merken dat jij in het vak zit. Ik kan je niet veel wijsmaken, zonder wederantwoord'. "Maar Suus", vervolgt hij, "dit is niet alleen de schuld van je medicatie, je hart heeft het 'zwaar' en het kan zich nu nog compenseren door de hartslag omhoog te gooien, maar daarbij gaat ook je nierfunctie achteruit''
En het enige wat ik toen dacht, was Shoot Me! Daar merk ik niets van, dus het is weer zo'n bangmaakpraatje.
"Oh eh, ja en nu?'' antwoordde ik nonchalant.
De dokter vertelde mij dat de kans groot is dat ik voor/tijdens/na de operatie aan de nierdialyse kan komen, omdat de nieren het laten afweten. Met de verdere gevolgen van dien.
Sjongejongejongejongejongejonge.  FUCK. Was mijn gedachten.
"Maar, dat houden wij goed in de gaten, als jij maar goed voor je zelf blijft zorgen...''
''Ja leuk hoor dok, dat advies. Maar dit lichaam dat luistert toch niet meer naar 'de baas' dus dat kan je wel vergeten'' antwoordde ik.
"Daarom wil ik ook, dat wanneer het de spuigaten uitloopt, je mij dit laat weten''.
Nou ja goed, dit was een short version of the conversation, zullen we maar zeggen. Jullie begrijpen vast wel mijn 'maars' en 'waarom'-vragen die volgden.

Het gesprek vervolgde en de dokter wilde het één en ander bespreken met betrekking van 'the list'.
En toen ik dacht dat het vorige probleempje het ergste van de dag kon worden, volgde er opnieuw een genadeklap.
En ik val maar meteen met de deur in huis; ik was terecht bang, zoals ik de vorige blog voorspelde.

Dit jaar hebben de 'transdokters' flink hun best gedaan als het gaat om uitgevoerde longtransplantaties. In 2013 werden er 18 (!) getransplanteerd en dat is alleen al in Rotterdam.
Slik.
Mijn Starbucks was inmiddels al op, dus ik had geen verzachtende omstandigheden meer.
Nadat ik alle moed had verzameld, vroeg ik de dokter dan toch maar wat mijn positie was.
En dat had ik beter niet kunnen doen.
Ik sta 2e op de lijst.
En er staan 4 mensen op HU (de hogere lijst, ivm hogere urgentie).
Een relatief simpel rekensommetje is niet nodig, om te bedenken dat ik in dit jaar (hoogst waarschijnlijk) die trans zal ondergaan.
Wederom dacht ik F*ck. Waar is mijn Starbucks... Wanhopig probeerde ik de laatste druppel er uit te krijgen, alsof mijn leven er van af hing.
Tegelijkertijd werd ik bang. Wat nu als de dokter ècht gelijk heeft en mijn hart en nieren parten gaan spelen. En ik dus te laat ben? En, en en... Het ene na het andere doemscenario kwam binnen.

Ik vroeg hem naar een voorspelling. "Ja Suus, de vorige keer dacht ik ook dat het in 2013 bij jou zou gaan gebeuren, ik kan er dus niet veel van zeggen. Maar als ik relatief kijk, zal de kans groot zijn dat we voor augustus een mooi setje voor je hebben".
En toen werd het geen 'slik' meer, maar eerder een verslikking.
Het enige wat ik nog kon uitbrengen was dat ik hoopte dat het dan na de eindexamens zou zijn, want dan had ik er 'tijd' voor. Natuurlijk de meest onlogische reactie. Het gaat niet om een vakantie die ingepland wordt, maar om leven en dood. En ik, ik maak me druk om mijn eindexamens...

Al vrij snel kwam de gedachte dat ik er maar 'gewoon' voor moest gaan. Zeker nu de rest van het lichaam er een beetje 'klaar' mee is. Alleen nu de geest nog zover zien te krijgen...