Half jaar later...

Vandaag is het alweer een half jaar geleden dat mijn leven veranderde van hoop op, naar een leven vol geluk, plannen, lucht en een toekomst...

Maar vandaag is het ook al een half jaar dat de nabestaanden van mijn held, hun dierbare moeten missen... Mijn gedachten gaan vandaag uit naar mijn held en zijn/haar nabestaanden.


Maar er gebeurde meer deze week.

Gisteren had ik een lange dag. Die begon, zoals elke maandag gewoon met een werkdag.
Om 5 uur in de avond nog even boodschappen doen, voor het avondeten om vervolgens naar huis te gaan om te koken.
Eenmaal in de auto onderweg naar huis kreeg ik rugpijn. Zomaar. Ineens.
En vooral onverklaarbaar. Nu heb ik dat wel eens vaker. Even puffen en steunen en dan trekt het binnen een kwartiertje weer weg. Ik wijd het maar aan de gestrekte houding tijdens de operatie.
Maar dit keer ging het niet over. Het werd steeds erger en trok binnendoor naar m'n maagkuiltje toe.
Toch nog gewoon kunnen eten, 2 paracetamolletjes als toetje en vervolgens even plat op bed gaan liggen, want de pijn was onhoudbaar.
Ik besloot het ziekenhuis te bellen, om te overleggen wat voor andere pijnstilling ik mocht slikken. Sommigen medicijnen hebben interacties met de anti-afstotingsmedicijnen en mag ik niet gebruiken, zoals Diclofenac en Ibuprofen. Juist, de volgende klasse pijnmedicatie na paracetamol.
Maar dat overleggen, was zoals altijd een grote fout. De dokter wilde mij op de SEH zien voor een beoordeling.
Afijn, om 9 uur in de avond maar naar Rotterdam gereden, met de wetenschap dat we daar wel eventjes zoet zijn. 

Aangekomen op de SEH al snel naar binnen geroepen voor wat controles en bloedafname, dat natuurlijk weer een half uur duurde, omdat de vaten het lieten afweten. Na een aantal pogingen hebben ze toch wat buisjes kunnen afnemen voor onderzoek.
Ondertussen niets voor de pijn gehad, helaas. Waardoor alles erg lang leek te duren.

De dokter kwam aan en begon gelijk een heel kruisverhoor. Ze wilde de d-dimeer inzetten (een labbepaling voor embolieën) en een hartfilmpje maken.
Zo gezegd, zo gedaan.
Het hartfilmpje bleek afwijkend, maar dit kon ook zijn omdat de verpleging de plakkers niet goed had geplakt. Dus weer een nieuw hartfilmpje. Deze keer was deze wel goed.
Maar er was ook een verhoogd tropenine gevonden, dat kan duiden op een (doorgemaakt) hartinfarct.
Slik.  Er moest opnieuw lab afgenomen worden om te kijken of de waarde gestegen was of dat deze waarde bij mijn nierfunctie hoorde.
Goddank bleek het laatste en was de waarde niet gestegen. Voor de zekerheid heeft de cardioloog nog een hartecho gemaakt, maar hierop kon een hartprobleem uitgesloten worden.
Toen kwam er een verhoogde d-dimeer aan het licht. Gezien mijn verleden met een embolie was de kans aanwezig (ook in de nieuwe longen) dat er een embolie was ontstaan.
De artsen besloten dat ik een nachtje moest blijven om de volgende dag voor een perfussiescan te gaan. Ondertussen was het half 5 voordat mams naar huis ging en ik in mijn bed lag.
Om half 8 weer klaarwakker, door het heien van de nieuwbouw en om 10 uur stond de scan gepland.
Na enige uren kwam de dokter mij vertellen dat het (wederom goddank) geen embolie was.
Maar wat het wel is geweest, zullen we niet weten. Mogelijk een spier, maar alle 'enge' dingen zijn uitgesloten, gelukkig.

En de pijnstilling, waar ik dus eigenlijk voor wilde overleggen, die heb ik niet gehad. Omdat de pijn rond 11 uur diezelfde avond weer afzwakte...