Het heeft even geduurd, maar het was een nogal -laten we zeggen- hectische maand.
Allereerst het ziekenhuisgedoe. Wat was nou het geval hoor ik je denken. Het is een lekker complex en ingewikkeld verhaal, maar de verkorte Jip & Janneke versie is eigenlijk heel simpel;
Ik heb een mismatch met mijn donor. Blijkbaar heeft 80-90% van de bevolking ooit eens Pfeiffer doorgemaakt, alleen ik niet (ja ik had ook een keer gewoon iets niet).
Hierdoor werd dit virus actief in mijn lichaam en vanwege de immuunsupressiva heeft deze zich kunnen ophouden in een klier en dus was de Pfeiffer niet meetbaar in het bloed.
De virussen hebben mijn B-cellen geïnfecteerd, waardoor deze zich ongeremd gingen delen.
De klier werd hierdoor groter en de Pfeiffer barstte uit de klier, waardoor deze nu wel meetbaar was in het bloed.
Al met al was het dus Pfeiffer, die uiteindelijk een lymfoom heeft veroorzaakt. 100% zekere diagnose zal ik niet krijgen, simpelweg omdat er geen materiaal verkrijgbaar is van de klier. Deze zit op een zodanige plek dat dat niet mogelijk is.
Doordat de B-cellen geïnfecteerd waren, konden zij een gevaar vormen voor afstoting van de longen.
Voor de artsen was het dan ook een issue; Of de longen laten afstoten, of de lymfoom maar z'n gang laten gaan. Voor mijn arts waren beide opties niet aanvaardbaar, waardoor hij besloten heeft om de lymfoom uit de weg te ruimen, met alle gevolgen van dien. Hij vertelde me (goddank later pas) dat hij eventueel een nieuw setje had laten transplanteren.
Nu begrijp ik ook zijn zorgen, zij wisten ook simpelweg niet wat wijsheid was.
Daarbij speelde ook een rol, dat er een ander lotgenootje dit 'grapje' niet overleefd had. Hij wilde geen kruisje achter mijn naam...
Ik heb de arts geadviseerd om alle toekomstige transplantatiepatiënten gewoon lekker de kroeg in te laten duiken, iedereen te zoenen die ze kunnen zoenen en alle glazen af te laten likken die er aanwezig zijn. Dat verkleint de kans op mismatch voor Pfeiffer. De arts vond het eigenlijk nog niet eens zo'n slecht idee...
Afijn. Zo snel als alles op kwam, zo snel is ook alles weer 'normaal'.
De 4 kuren hebben zijn werk gedaan en de klier is weg, de Pfeiffer is weg en de longen doen het superrrr. Wel word ik streng in de gaten gehouden, dus nog wekelijks ziekenhuis en scans.
Ondertussen maakte ik mijn eindexamens, maar ik geloof dat mijn concentratie op vakantie was. Ik ga er dus vanuit dat ik geen van de 6 vakken gehaald heb. Ach, wie niet waagt, wie niet wint. Dus alle gemaakte plannen verschuiven we simpelweg een jaartje.
Na 2 maanden 'shizzles' ben ik ook gewoon weer aan het werk. En dat ik weer naar de sportschool moest was ook pijnlijk duidelijk geworden, nadat een troela ergens vroeg of ik wel langs de goede balie was gelopen. Geen idee waar ze het over had en vroeg haar dan opheldering. ' Ja, u bent toch zwanger, dan mag u langs een andere balie'.... Ik had die trien natuurlijk een klap kunnen verkopen. Maar het enige wat ik op dat moment kon doen, was zorgen dat mijn mond niet op de grond viel van verbazing... Heb haar hartelijk bedankt en verteld dat ik niet van de privilege-behandelingen ben.
Werkt trouwens wel voor de motivatie. Want de sportschool is weer bekend terrein :)
So far, alles is weer terug bij het normale.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten