Daar zijn we weeeeer

Het wordt een beetje eentonig, de openingszin, maar wederom shame on me... Ruim een jaar geen blog.

Wat voorafging;
Nouja, dat is voor de meeste wel bekend denk ik. Zo niet, lees dan maar even de andere 100 (nutteloze) blogs. En als je geen tijd/zin hebt, dan doe je goed om de laatste 10 alleen te lezen.
Als je dan weer weet waar het over ging, lees dan verder :) 


Ondertussen zijn we ruim 2,5 jaar verder en wat vliegt die tijd. Letterlijk ook, want ik vlieg de halve wereld over.
Zoals velen van jullie weten, was mijn droom NY. Nou, die is uitgekomen, 2x zelfs.
Ooit de stomme belofte gemaakt, dat wanneer ik dat geintje van 2015 zou overleven ik mijn familie mee zou nemen (op mijn kosten) naar de andere kant van het water. Auw!
En wie belofte maakt, maakt schuld. Zo nam ik de eerste reis mijn ouders mee en de 2e trip was de beurt aan mijn zus. Nu alleen mijn broertje nog, maar ik geloof dat hij niet zo staat te springen. (En ja, hij is gek).
Tussendoor pakken we wat kleinere vliegreisjes, Malaga, Wenen, Barcelona, Stockholm en Girona zijn al afgestreept, maar er zijn nog vele die op het lijstje staan, no worries. En dat lijstje gaat af!

Dat gedoe van die klier is verleden tijd. Wel word ik constant in de gaten gehouden door hele leuke cootjes en artsen, zo vaak dat je afvraagt of er geen andere redenen achter zitten...😉
Met de longen gaat het nog steeds goed. De zomer is voorbij, dus dat betekent af en toe een virusje hier en daar, maar die klaren we gewoon zelf so far. Soms met behulp van wat antibiotica, maar alles tot nu toe gewoon thuis, zodat ik gewoon kan blijven werken.
Ook school is weer begonnen. Want inderdaad, (klik!) de vorige zijn gigantisch mislukt. Opzich niet vreemd, maar balen deed ik wel. Ondertussen had ik mij (tegen beter weten in) ingeschreven voor de Erasmus Unie, maar dat wordt een jaartje later. Ofzo.

Qua medische shizzle lopen er nog wat andere zaken. Het blijkt dat bepaalde medicijnen zorgde voor een toxische reactie. En je raadt het vast al. Ik was de 2e waarvan bekend was dat dit gebeurde. Komt nevernooit voor, maar ik was weer de gelukkige😒 Probleem was, hoe konden we dit terugkeren, zonder afstoting? Eigenlijk heel makkelijk. Medicatie staken en maar kijken hoe het afloopt.
Want zo gaan dat soort onbekende dingen nu eenmaal. Slik. Spannend. Maar het is goed gekomen. Op 1 puntje na. De medicatie heeft behoorlijke schade achtergelaten aan de nieren. Zodanig, dat daar nu ook allemaal vervolgstappen voor zijn gemaakt. Ik zal hier (vast) later op terug komen hoe of wat, want alles loopt nog. Maar ik eis per direct een andere regisseur van mijn leven, want dit is echt een slechte film.  Of een goed script, het is maar hoe je het ziet..


Ik had een hele lange blog in gedachte en er is nog zoveeeel meer te vertellen over de afgelopen maand(en), maar jullie moeten het hier maar even mee doen.