Sprookjes bestaan...

Soms zie je de dingen in het leven wat geromantiseerder dan dat ze in werkelijkheid zijn...
En ik kan natuurlijk nu de medicatie de schuld gaan geven, maar dat is een beetje oneerlijk.
Maar dit keer, was het niet geromantiseerd, of omdat ik net wakker was en dus nog in mijn droom zat...

Vanmorgen werd ik wakker en besloot om eens even te gaan douche. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn haar in een handdoek gewikkeld en klaar voor de dag.
Met een ferme ruk trok ik de gordijnen open. So far so good. Maar toen...

Op zo'n 20 meter afstand stond hij daar dan ineens. Een prins. Zonder wit paard, maar mèt een witte jas.
Na innig enig oogcontact gebeurde het ineens. Hij zwaaide.
Ik raakte lichtelijk in paniek, niet omdat hij zwaaide, maar mijn haaaaar... En zonder make up... Sh*t!
In een split second sprong ik over mijn bed heen, gooide de handdoek weg, borstelde mijn haar en vluchtte weer terug naar het raam. Zo dat is beter dacht ik.
Hij lachtte en zwaaide weer. Dit keer zwaaide ik quasi-nonchalant terug.
Een minuut leek wel een uur. We bleven elkaar aankijken, net zolang tot dat hij weer terug naar binnen moest.
En voor dat hij uiteindelijk in het deurgat verdween, gaf hij, zoals een prins dat doet, een handkus!
Aaaaaaah. Ik smolt.

Dus ik staar nu wel elke minuut uit het raam, in de hoop dat ik nog een glimp opvang van 'de prins' ...

Oké, ik moet toch wat te doen hebben hier ;)