Longembolie

We zijn ondertussen weer een maandje verder en er is weer het één en ander gebeurd.
Ondanks dat ik mij aan de nieuwe regels heb gehouden, had ik 2 weken nadat ik thuis was, weer een kuurtje nodig. Het halve gezin was snotterig en ik zag de bui al hangen. De arts had echter het idee dat het uitstel van executie was en besloot (ivm de drukte) toch vast een bed te reserveren.
Maar het bed was niet nodig. De kuur deed zijn werk en ik deed het verder rustig aan.
Afgelopen donderdag stond het bezoek aan de 'date'dokter op de planning en hij was tevreden. Op 1 puntje na.
Mijn zuurstofspanning in het bloed is veel te laag. Dus zeer waarschijnlijk zal ik er binnenkort aan moeten geloven; permanente zuurstof.
En hoe raar het ook is, als je het 2 maanden geleden tegen mij gezegd had, had ik het idee heel hard weggelachen. En het weggewuifd alsof het niet bestond.
Maar dit keer had ik er vrede mee. Dit was nu eenmaal het beste en dat is waar het nu om draait.
Hij zou het idee met mijn longarts bespreken en ik hoorde het nog.
So far so good, toch?

Maar helaas, Karma was weer eens in de buurt.

De nacht nadat ik bij de 'date'dokter was geweest kreeg ik pijnlijke longvelden.
Midden in de nacht ben ik naar beneden gegaan om pijnstilling in te nemen en ben weer in bed gaan liggen. Slapen ging lastig, alles deed zeer.
De ochtend brak aan. Ik twijfelde of ik zou gaan werken, maar besloot om mijzelf ziek te melden en zou het rustig aan doen die dag.
Maar hoe rustig ik ook deed, ik werd steeds kortademiger. Zo vreemd, normaal gaat dat heel geleidelijk, niet zo snel.
De tranen kwamen al snel, want ik wist genoeg. Maar een opname kwam zoooo niet uit. We zouden deze week een paar dagen naar Amsterdam gaan.
Maar na heel lang piekeren, besloot ik om met het ziekehuis te overleggen.
Daar was het al snel duidelijk, het werd een opname. Op de foto was niet een duidelijke ontsteking te zien, maar wel veel onrust en mijn ontstekingswaarden waren rond de 50.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik werd naar de afdeling gebracht.
Er zou nog een CT-scan gemaakt worden, om dingen uit te sluiten. Dat mocht de dag daarna, want ik was daar nu te benauwd voor en de artsen verwachtten toch geen bijzonderheden...
De dag later mocht ik alsnog voor en CT. En dat was een schok.
Er blijkt een longembolie in de linker onderkwab te zitten, wat deze acute benauwdheid veroorzaakt.
De pijnen zijn niet echt te verklaren, omdat deze over de hele longvelden zitten ipv één bepaalde plek, zoals het geval is bij een embolie.
Ze zijn gelijk met antistolling gestart en verder is het afwachten. Ze kunnen in elk geval niet groter worden, das een geruststelling.
Wel blijken de ontstekingswaardes opgelopen te zijn naar 200. Een nieuw record. Normaal blijf ik rond de 30 hangen.
We weten verder nog niets qua behandeling.
Alleen dat ik 3 dagen Amsterdam heb verruild voor 3 weken Rotterdam :(